1ο έτος Ιατρικής και σκέφτομαι να τα παρατήσω
Είμαι πρωτοετής φοιτητής ιατρικής και τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να φοβάμαι ότι επέλεξα λάθος σχολή. Δεν ήμουν ποτέ παθιασμένος με τον συγκεκριμένο κλάδο και έθεσα ως στόχο την ιατρική προς το τέλος της Β’ Λυκείου. Ενώ μου φαίνεται αρκετά ενδιαφέρουσα επιστήμη και σίγουρα η προσφορά ενός ιατρού στην κοινωνία είναι ανεκτίμητη, συνειδητοποιώ πως ο μόνος λόγος που επέλεξα να δηλώσω τη σχολή αυτή ήταν επειδή έγραψα πολύ καλά στις πανελλαδικές και με είχαν ωθήσει προς εκείνη την κατεύθυνση οι καθηγητές μου.
Στο πρώτο εξάμηνο με ενδιέφερε μόνο ένα από τα έξι μαθήματα, αλλά δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία γιατί είχα ακούσει ότι τα μαθήματα του πρώτου εξαμήνου είναι εισαγωγικά και δεν έχουν καμία σχέση με τα μαθήματα των επόμενων ετών. Κατά τη διάρκεια του εξαμήνου δεν διάβαζα σχεδόν καθόλου, αλλά τον μήνα της εξεταστικής στρώθηκα στο διάβασμα και ευτυχώς κατάφερα να περάσω τα μαθήματα και δεν τα χρωστάω.
Τώρα βρισκόμαστε ήδη στα μισά του δεύτερου εξαμήνου και ενώ είχα βάλει στόχο να αφιερώνω περισσότερο χρόνο στη σχολή, δεν μπορώ με τίποτα να πείσω τον εαυτό μου να διαβάσει. Όλα τα μαθήματα μου φαίνονται βαρετά, ο μόνος λόγος που πηγαίνω στη σχολή είναι τα εργαστήρια και ενώ προσπαθώ να ακολουθώ τους φίλους μου στη βιβλιοθήκη, καταλήγω κάθε φορά να κάνω πασαλειμματα και να κοιτάω το κενό μέχρι να φύγουμε. Αδιαφορώ πλήρως για σημειώσεις, παλιά θέματα, συμβουλές από φοιτητές μεγαλύτερων ετών που μπορεί να με βοηθήσουν στην εξεταστική και έχω φτάσει σε σημείο να κοιτάζω τα προγράμματα σπουδών άλλων σχολών των επιστημών υγείας.
Τρέμω στην σκέψη ότι μετά τα έξι βασανιστικά χρόνια της σχολής θα έχω έναν χρόνο αγροτικό, στρατό, ειδικότητα (η οποία θα έχει ΚΑΙ αναμονή) και λογικά μεταπτυχιακό (γιατί πλέον όλοι κάνουν μεταπτυχιακό). Οι περισσότεροι φίλοι μου έχουν κάποιον ιατρό στην οικογένεια και φαίνεται να είναι αρκετά συνειδητοποιημένοι όσον αφορά το τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους. Εγώ δεν έχω κανέναν συγγενή ιατρό και δεν θέλω να αφιερώσω όλη μου τη ζωή στο διάβασμα. Πλέον δεν με νοιάζει καν ο μισθός που θα παίρνω μόλις τελειώσω (κακά τα ψέματα, ήταν κι αυτό ένα από τα κίνητρα). Ποιο το νόημα να πλουτίσω στα 40 μου, αν έχω χαραμίσει τα νιάτα μου σε ένα τόσο ψυχοφθόρο και ανταγωνιστικό περιβάλλον; Ως εναλλακτική σκέφτομαι να πάω με 10% στο Βιολογικό, αλλά φοβάμαι μήπως το μετανιώσω. Λένε ότι ένα πτυχίο ιατρικής σου ανοίγει πολλές πόρτες και δεν έχω σκεφτεί τι θα έκανα με ένα πτυχίο βιολογίας…
Συγγνώμη για το σεντόνι, αλλά έχω αρχίσει να απελπίζομαι. Δεν έχω πει τίποτα στους γονείς μου γιατί δεν θέλω να τους ανησυχήσω. Εσείς έχετε βρεθεί σε μία αντίστοιχη κατάσταση; Αν ναι, πώς το διαχειριστήκατε και τι θα με συμβουλεύατε να κάνω;
Οι απόψεις που εκφράζονται στα σχόλια των άρθρων δεν απηχούν κατ’ ανάγκη τις απόψεις της ιστοσελίδας μας, το οποίο ως εκ τούτου δεν φέρει καμία ευθύνη. Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πηγή, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.
Ακολούθησε τα Ηλειακά Νέα στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
