Ο πρώτος πρωινός καφές
Ξυπνάω κάθε μέρα την ίδια ώρα, χωρίς ξυπνητήρι.
Ό,τι ώρα κι αν κοιμηθώ το βράδυ, όσο κουρασμένη κι αν είμαι, τα μάτια ανοίγουν αυτόματα στις 6:30.
Άντε να στριφογυρίσω λίγο, με προσοχή πάντα να μην ξυπνήσει και ο σύζυγος δίπλα μου. Αλλά το πολύ ένα τέταρτο. Μετά σηκώνομαι και οδεύω προς τη μαγική ώρα του πρώτου καφέ.
Τελετουργία.
Η ίδια κούπα. Πάντα.
Καφές νες νωρίς το πρωί, χειμώνα–καλοκαίρι.
Νερό ζεστό αλλά όχι καυτό.
Ο καφές αχτύπητος, ανακατεμένος καλά με το κουτάλι.
Πρώτη γουλιά και πρώτο τσιγάρο. (Ακόμα δεν έχω καταφέρει να το κόψω το ρημάδι.)
Καπνίζω πάντα στο μπαλκόνι. Ποτέ μέσα στο σπίτι. Δεν φταίνε σε τίποτα ο άντρας και ο γιος μου να επιβαρύνονται από τη δική μου κακή συνήθεια.
Μένω στη Θεσσαλονίκη, αλλά όχι στο κέντρο. Σε προάστιο. Κοντά στη φύση.
Και αυτό το πρώτο πρωινό τσιγάρο, μαζί με τις πρώτες γουλιές καφέ, μου δίνει τον χρόνο να κοιτάζω γύρω μου και να λέω κάθε μα κάθε μέρα πόσο όμορφη είναι η ζωή.
Ναι, όλοι έχουμε προβλήματα. Ζόρια. Άγχος. Απαιτητική δουλειά.
Αλλά εκείνη η ώρα,όταν ακόμα όλα ησυχάζουν και το πρωινό φως σου λέει ότι είναι εδώ μια καινούρια μέρα, είναι το πεντάλεπτο που κάθε μέρα με κάνει να σκέφτομαι πόσο όμορφη μπορεί να είναι η ζωή. Καλημέρα! 🙂
Οι απόψεις που εκφράζονται στα σχόλια των άρθρων δεν απηχούν κατ’ ανάγκη τις απόψεις της ιστοσελίδας μας, το οποίο ως εκ τούτου δεν φέρει καμία ευθύνη. Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πηγή, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.
Ακολούθησε τα Ηλειακά Νέα στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
