Ζωή δίχως αύριο – Όταν το κράτος σε σβήνει
Η σύζυγός μου, 57 ετών, πάσχει από άνοια. Είμαι φροντιστής 24/7. Χωρίς ρεπό. Χωρίς δυνατότητα εργασίας. Απομονωμένοι στην επαρχία. Ζούμε με 324€ ΚΕΑ το μήνα. Το ΚΕΠΑ; Αν δεν είσαι κατάκοιτος, είναι χαμένος κόπος. Άνθρωποι με άνοια κόβονται γιατί «περπατούν», γιατί δεν έχουν «συνοδές νόσους», γιατί στα χαρτιά δεν θεωρούνται αρκετά άρρωστοι. Η διαδικασία απαιτεί χρήματα, μετακινήσεις, χαρτιά και χρόνο — πράγματα που ένας φροντιστής απλώς δεν διαθέτει. Οι κοινωνικές υπηρεσίες λειτουργούν σαν να μην υπάρχουμε. Γραφεία, τηλέφωνα, υπεύθυνοι “σε άδεια”, υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνη. Κανείς δεν απαντά στο ουσιαστικό ερώτημα: πώς ζει ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να δουλέψει επειδή φροντίζει έναν ασθενή; Και όταν η κατάσταση ξεφεύγει; Ο εισαγγελέας δεν βλέπει άνθρωπο. Βλέπει φάκελο. Βλέπει «λειτουργικό ασθενή» και έναν φροντιστή που «οφείλει να τα βγάλει πέρα». Καμία κατανόηση, καμία προστασία, μόνο μια ψυχρή, σχεδόν εχθρική στάση απέναντι σε ανθρώπους που έχουν ήδη εξαντληθεί. Αυτοί οι ασθενείς δεν είναι ψηφοφόροι. Οι φροντιστές δεν μπορούν να βγουν στους δρόμους. Δεν έχουν φωνή, δεν έχουν μπλοκαρίσματα, δεν έχουν πολιτικό κόστος. Γι’ αυτό είναι αόρατοι. Αυτό δεν είναι απλώς αδιαφορία. Είναι θεσμική εγκατάλειψη. Είναι ένα κράτος που αφήνει ανθρώπους χωρίς εισόδημα, χωρίς στήριξη, χωρίς αύριο — και μετά απορεί γιατί καταρρέουν.
Οι απόψεις που εκφράζονται στα σχόλια των άρθρων δεν απηχούν κατ’ ανάγκη τις απόψεις της ιστοσελίδας μας, το οποίο ως εκ τούτου δεν φέρει καμία ευθύνη. Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πηγή, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.
Ακολούθησε τα Ηλειακά Νέα στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
