Δεν ξέρω από πού να πιάσω αυτό το θέμα το συγκεκριμένο, γιατί έχω 2-3 ταυτόχρονα ερεθίσματα που με οδήγησαν να το γράψω. 

Είδα ένα βίντεο στο TikTok με μία φοιτήτρια, όχι σε ελληνικό πανεπιστήμιο, Ελληνίδα, όμως, που έλεγε ότι δεν έχει χρόνο να κάνει εργασίες και τις δίνει όλες στο ΑΙ. Περιέγραφε αναλυτικά πώς και τι έκανε, στο μυαλό της το είχε απολύτως δικαιολογημένο και τελείωσε το πανηγύρι. Από κάτω τα σχόλια ήταν μοιρασμένα: οι μισοί ζητούσαν και εκείνοι οδηγίες για να μπορέσουν να κάνουν το ίδιο και οι άλλοι μισοί της έλεγαν ότι δεν κάνει καμία εργασία και αν έρθει η ώρα να παρουσιάσει κάτι ή την πιάσουν, θα έχει πολλά προβλήματα. 

Διαβάστε ακόμη

Τόνισα ότι δεν ήταν σε ελληνικό πανεπιστήμιο, γιατί δεν είναι ελληνικό το θέμα. Είναι ένα πρόβλημα που συναντάμε όλοι, σε όλες τις χώρες, και όχι μόνο στο ακαδημαϊκό κομμάτι. 

Στην περίπτωση αυτή η ερώτηση είναι, αν βαριέσαι γιατί το κάνεις; Γιατί πας να σπουδάσεις; Γιατί είσαι σε αυτό το αντικείμενο; Γιατί σπαταλάς τον χρόνο σου και τον χρόνο άλλων ανθρώπων που τους αναγκάζεις να ασχοληθούν μαζί σου και να προσπαθήσουν να σε βοηθήσουν;

Να το πάμε και ένα βήμα παραπάνω; Τι θα γίνει αν χρειαστείς να κάνεις μια δουλειά, που υποτίθεται ότι έχεις μάθει να κάνεις, αλλά δεν έχεις πρόσβαση στο διαδίκτυο; Τι θα γίνει όταν δεν έχεις το βασικό σου εργαλείο, το ΑΙ; 

Να το δούμε και στο επαγγελματικό κομμάτι; Όλο και περισσότερο ακούω από συναδέλφους ότι γύρω τους προσλαμβάνονται άνθρωποι που αλλάζουν δουλειές ανά 6 μήνες, με την αιτιολογία ότι δεν τους συμπεριφέρονται καλά, ότι δεν τους αρέσει το αντικείμενο, ότι δεν τους αρέσει το περιβάλλον, ότι δεν ικανοποιούν τις ανάγκες τους κοκ. Τι μπορείς να μάθεις σε 6 μήνες; Τι μπορείς να πάρεις από μία δουλειά, από ένα περιβάλλον σε 6 μήνες; Απολύτως τίποτα. Η δικαιολογία ότι το κάνεις γιατί «σέβεσαι» τον εαυτό σου και δεν αφήνεις να σε καταπιέζουν/να καταπιέζεσαι είναι εντελώς φθηνή, απλά δεν ξέρεις τι θέλεις να κάνεις. 

Και νομίζω ότι εκεί είναι το πρόβλημα και στις δύο περιπτώσεις: Δεν υπάρχει κανένας στόχος, δεν υπάρχει σκοπός. Να πει κάποιος ότι αυτό γουστάρω να κάνω, αυτό θέλω, εκεί με βλέπω σε 10 χρόνια και θα παλέψω να το κάνω. Όχι. Δεν υπάρχει πλέον κάτι τόσο μακροπρόθεσμο για την πλειοψηφία των ανθρώπων. 

Κύριο μέλημα είναι η άμεση ικανοποίηση. Instant gratification το λένε στη βιβλιογραφία. Στοχεύουμε στα μικρά, άμεσα και εύκολα γιατί δεν πολυγουστάρουμε να προσπαθήσουμε και πολύ, να την ιδρώσουμε τη φανέλα. Πώς θα πάρουμε πτυχίο, πώς θα πάρουμε προαγωγή δεν μας αφορά. Μας αφορά να περάσουμε το μάθημα όπως όπως, χωρίς να μας νοιάζει τι θα γίνει στα επόμενα μαθήματα. Μας νοιάζει να πάρουμε τον μισθό του μήνα, χωρίς να θέλουμε να σκοτίσουμε το μυαλό μας για το τι θα γίνει αν δεν είμαστε καλοί στη δουλειά μας και μας απολύσουν. Θα ασχοληθούμε τότε. Και αυτό το «τότε» που θα ασχοληθούμε όλο και απομακρύνεται και τελικά δεν «χτίζουμε» τίποτα, δεν μας αγγίζει τίποτα. Απλά επιπλέουμε, όπως όλοι οι φελλοί (και κάτι άλλο). 

Ξέρετε, δεν είναι μόνο τωρινό αυτό το φαινόμενο. Δείτε γύρω σας μια κατηγορία ανθρώπων που ονομάζονται «χαμηλοσυνταξιούχοι» και ανήκουν σε αυτούς που βρήκαν ευκαιρία και πήραν σύνταξη πολύ νέοι με την κατώτερη σύνταξη, δούλεψαν ελάχιστα, και τώρα παραπονιούνται. Εδώ συμπεριλαμβάνονται και όσοι δούλευαν μια ζωή μαύρα. Σημειώνω το αυτονόητο ότι δεν είναι όλοι σε αυτές τις κατηγορίες, αλλά λυπάμαι, είναι αρκετοί και αυτούς ακούμε συνέχεια και πληρώνουμε κιόλας. 

Πώς είναι δυνατόν να μην έχει κάποιος στόχους στη ζωή του; Και ακόμα χειρότερα, πώς είναι δυνατόν κάποιος να πιστεύει ότι θα πετύχει αυτούς τους στόχους χωρίς να προσπαθήσει; Να το πάω και πιο κάτω: Πόσο σημαντικό θεωρεί κάποιος τον εαυτό του ώστε να πιστεύει ότι θα τη σκαπουλάρει πάντα, ότι θα του κάνουν όλες τις χάρες; Ούτε στις…πριγκίπισσες δεν χαρίζονται όλα πλέον!

Συγκεντρωθείτε παιδιά. 

Δεν λέμε να γίνετε θυσία, ούτε να αφήσετε να σας ποδοπατήσουν. Αλλά δεν είναι και λύση να είστε παράσιτα, να επιζείτε κατά τύχη. Αφήστε που η τύχη έχει και ημερομηνία λήξης. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ: