Η Γωγώ Μαστροκώστα ταξίδεψε σήμερα στην τελευταία της κατοικία. Η οικογένεια, οι συγγενείς και οι φίλοι της είπαν σήμερα το «αντίο» στην γυναίκα – σύμβολο της δύναμης και της μαχητικής ψυχής.

Τραγικές φιγούρες η κόρη, η μητέρα και φυσικά ο σύζυγός της αγαπημένης Γωγώς, ο Τραϊανός Δέλλας. Ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που από την πρώτη ημέρα της επάρατης νόσου της γυναίκας του, στάθηκε στο πλευρό της σαν «Κολοσσός της Ρόδου».

Ο Τραϊανός έκανε όλο τον κόσμο να λυγίσει σήμερα, στον συγκινητικό επικήδειο για τη γυναίκα της ζωής του, για τον άνθρωπο του. Τη Γωγώ του.

Ο πρώην αστέρας των γηπέδων προσπάθησε να συμπυκνώσει μέσα σε λίγες γραμμές, όλα όσα ένιωσε και νιώθει για τον «άγγελό του». Παράλληλα, αναφέρθηκε με θαυμασμό στη δύναμη, την επιμονή και το θάρρος που έδειξε η Γωγώ Μαστροκώστα όλα τα χρόνια που αντιμετώπισε προβλήματα υγείας, τονίζοντας πόσα σημαντικά μαθήματα πήρε από εκείνη.

Στο τέλος ανέφερε στίχους από το τραγούδι τους, που αφιέρωναν ο ένας στον άλλον.

Αναλυτικά όσα είπε:

«”Άγγελε μου, αγάπη μου”, έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού. “Ο φύλακας άγγελός μου” έλεγες. Στα 50ά μου γενέθλια όταν ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήραν για την εντατική, λύθηκαν όλα ξαφνικά μέσα στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ, εσύ ήρθες στη ζωή μου για να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή. Πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου. Με τη δική σου επιμονή με όλα αυτά που είχες περάσει. Πόση επιμονή για να τα ξεπεράσεις… Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν. Και αυτό είναι μία ακόμη απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Μου έριχνες στάχτη όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορώ να σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε από τα δάκρυά μου, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου για να μπορέσω να δω την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες.

Τις περισσότερες φορές σε φώναζα “μωρό μου”. Γιατί απ΄ την ημέρα που σε γνώρισα το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω όπως κάνουν στα μωρά, και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμη μεγαλύτερη, όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, τη Βικτώρια. Κι έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω, το κάθε ένα ήθελε τη δική του φροντίδα, αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για εσάς, κι ευτυχώς είναι αστείρευτα. Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή όπως τη φανταζόμουν, παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στον δρόμο μας.

Ήμασταν μαζί, κρατώντας ο ένας τον άλλο, στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα, δεν σε εγκατέλειψα ποτέ. Πάντα ήσουν η προτεραιότητά μου γιατί ήσουν το μωρό μου.

Ξεκουράσου αγάπη μου, γιατί κουράστηκες πάρα πολύ. Και πέτα, πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια, από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου», είπε σε άλλο σημείο, στον επικήδειο λόγο του και έκλεισε με τους στίχους από το τραγούδι του Θοδωρή Φέρρη:

Αν ήξερα που πήγαινα να μπλέξω, σε τι παιχνίδι άδικο θα παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να είσαι σίγουρη ότι πάλι, πάλι, πάλι σε εσένα θα ερχόμουνα, πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουν απ΄την ίδια τη σκανδάλη δε θα το φοβόμουνα πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα».

Διάβασε ακόμα: