Στην καρδιά του Αγρινίου, η Μεγάλη Παρασκευή ξεπερνά τα όρια της θρησκευτικής κατάνυξης και μετατρέπεται σε μια ζωντανή ιεροτελεστία φωτός και αδρεναλίνης. Αμέσως μετά την περιφορά των Επιταφίων, η κεντρική πλατεία γίνεται το επίκεντρο του ενδιαφέροντος για την αναβίωση του εθίμου των χαλκουνιών, μιας παράδοσης που παραμένει αναλλοίωτη στον χρόνο και «φλέγεται» κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια χιλιάδων θεατών.

Για να φτάσουμε σε αυτό το μοναδικό υπερθέαμα, απαιτείται μια επίπονη και μεθοδική προετοιμασία που διαρκεί δύο ολόκληρους μήνες. Τέσσερις οργανωμένες ομάδες δουλεύουν ακατάπαυστα στα εργαστήριά τους, κατασκευάζοντας περισσότερα από εξακόσια χαλκούνια με χειρουργική ακρίβεια. Το χαλκούνι είναι ουσιαστικά ένας χάρτινος κύλινδρος μήκους έως τριάντα πέντε εκατοστών, γεμισμένος με ένα εκρηκτικό μείγμα από μπαρούτι υπονόμων και ρινίσματα ορείχαλκου ή σιδήρου.

Η προσεκτική ανάμειξη των υλικών και το στουπάρισμα του σωλήνα είναι καθοριστικά στάδια, καθώς εξασφαλίζουν ότι κατά την πυροδότηση θα δημιουργηθεί ένας πύρινος πίδακας που φτάνει ακόμα και τα δεκαπέντε μέτρα ύψος, προσφέροντας ασφάλεια και εντυπωσιακή απόδοση.Πίσω από την πυρίτιδα και τις σπίθες βρίσκονται οι άνθρωποι που κρατούν το έθιμο ζωντανό.

Ο Νίκος Σταμούλης, έχοντας αφιερώσει περισσότερη από τη μισή του ζωή στα χαλκούνια, συμμετέχει στην αναβίωση από την ηλικία των δεκαέξι ετών και συνεχίζει να νιώθει την ίδια ανυπόμονη έξαψη κάθε χρόνο. Φέτος, η παράδοση αποκτά ακόμα πιο βαθύ νόημα για εκείνον, καθώς μυεί στα μυστικά της κατασκευής τον ανιψιό του, τον Γιάννη.

Αυτή η μεταλαμπάδευση της γνώσης από γενιά σε γενιά αποτελεί την εγγύηση ότι η δυνατή παράδοση του Αγρινίου θα συνεχίσει να φωτίζει τον ουρανό της πόλης για πολλά χρόνια ακόμα.