Η πρόσφατη απόφαση της Ιταλίας να προχωρήσει στην προμήθεια επτά αμφίβιων τεθωρακισμένων οχημάτων AAV-7 από τα αποθέματα του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ αποτελεί μια ακόμη υπενθύμιση των χαμένων ευκαιριών της ελληνικής αμυντικής πολιτικής. Την ώρα που η Ρώμη αξιοποιεί διαθέσιμες λύσεις για να ενισχύσει άμεσα τις επιχειρησιακές δυνατότητες των δυνάμεων πεζοναυτών της, η Αθήνα εξακολουθεί να αναβάλλει αποφάσεις, αφήνοντας έναν κρίσιμο κλάδο των Ενόπλων Δυνάμεων να επιχειρεί με μέσα που ανήκουν κυριολεκτικά σε άλλη εποχή.

Η συμφωνία που ενέκρινε το αμερικανικό Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ύψους 30,6 εκατομμυρίων δολαρίων, δεν αφορά κάποιο υπερσύγχρονο οπλικό σύστημα νέας γενιάς. Τα AAV-7 είναι οχήματα με μακρά επιχειρησιακή ιστορία, γνωστά πλεονεκτήματα αλλά και περιορισμούς. Ωστόσο, παραμένουν μια ολοκληρωμένη και δοκιμασμένη λύση που προσφέρει στις δυνάμεις πεζοναυτών τη δυνατότητα μεταφοράς προσωπικού από τη θάλασσα στην ακτή με προστασία, ισχύ πυρός και υψηλή επιχειρησιακή ευελιξία.

Ακριβώς γι’ αυτό προκαλεί εντύπωση η ελληνική επιλογή να μην προχωρήσει στην αξιοποίηση αντίστοιχης ευκαιρίας όταν αυτή παρουσιάστηκε. Εδώ και χρόνια υπήρχαν πληροφορίες και συζητήσεις για την παραχώρηση αμφίβιων τεθωρακισμένων από αμερικανικά αποθέματα, τα οποία θα μπορούσαν να αναβαθμίσουν θεαματικά τις δυνατότητες της 32ης Ταξιαρχίας Πεζοναυτών. Τελικά, το πρόγραμμα πάγωσε, χωρίς ποτέ να δοθούν πειστικές εξηγήσεις για τους λόγους που οδήγησαν στην εγκατάλειψή του.

Το αποτέλεσμα είναι ότι οι Έλληνες Πεζοναύτες εξακολουθούν να βασίζονται σε αποβατικές ακάτους που έχουν ξεπεράσει τα 50 χρόνια υπηρεσίας. Σκάφη τα οποία σχεδιάστηκαν σε μια εποχή όπου δεν υπήρχαν οι σύγχρονες απειλές, τα προηγμένα συστήματα επιτήρησης, τα drones και τα όπλα ακριβείας που κυριαρχούν σήμερα στο πεδίο της μάχης. Όσο φιλότιμες και αν είναι οι προσπάθειες των πληρωμάτων και των τεχνικών που τα συντηρούν, η πραγματικότητα δεν αλλάζει: η ηλικία αυτών των μέσων αποτελεί σοβαρό επιχειρησιακό μειονέκτημα.

Σε μια χώρα με εκατοντάδες νησιά, βραχονησίδες και εκτεταμένη ακτογραμμή, η ύπαρξη σύγχρονων αμφίβιων μέσων δεν αποτελεί πολυτέλεια αλλά επιχειρησιακή αναγκαιότητα. Οι μονάδες Πεζοναυτών οφείλουν να διαθέτουν τα μέσα που θα τους επιτρέψουν να κινηθούν γρήγορα, προστατευμένα και αποτελεσματικά σε συνθήκες υψηλής έντασης.

Η ιταλική απόφαση δείχνει ότι οι αμφίβιες επιχειρήσεις εξακολουθούν να αποτελούν προτεραιότητα για αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες επενδύουν συστηματικά στη διατήρηση και αναβάθμιση των σχετικών δυνατοτήτων τους. Για την Ελλάδα, η συζήτηση γύρω από τα AAV-7 αναδεικνύει την ανάγκη διαμόρφωσης ενός ολοκληρωμένου σχεδίου εκσυγχρονισμού των μέσων των Πεζοναυτών, με βάση τις απαιτήσεις του σύγχρονου επιχειρησιακού περιβάλλοντος.