Σε μια εκ βαθέων συζήτηση με τον Θανάση Γκαραβέλα στην εκπομπή «Mad for Greekζ», ο Φοίβος, ο δημιουργός που καθόρισε τον ήχο μιας ολόκληρης εποχής στην Ελλάδα, ξεδιπλώνει τη διαδρομή του, από τα πρώτα εφηβικά σκιρτήματα μέχρι τις ανησυχίες του για την ψηφιακή εποχή και την τεχνητή νοημοσύνη. Είναι ένας άνθρωπος που, όπως παραδέχεται ο ίδιος, δεν μπορεί να φανταστεί τη ζωή του χωρίς τη μουσική, μια σχέση που ξεκίνησε ως καταφύγιο και μετουσιώθηκε σε μια από τις πιο επιτυχημένες καριέρες στον χώρο.

Η σχέση του Φοίβου με τη μουσική ξεκίνησε πολύ νωρίς, ως μια διέξοδος από την καθημερινότητα και τις οικογενειακές εντάσεις. Αναζητώντας έναν ήχο που να ταιριάζει στην ένταση που ένιωθε μέσα του, βρήκε στον heavy metal ήχο τη λύτρωση: «Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά που λέει. Και από τότε έγινα τόσο πορωμένος και φανατικός δηλαδή που συνειδητοποίησα ότι πρέπει να ασχοληθώ με τη μουσική στη ζωή μου. Δηλαδή αυτό μου έδινε χαρά, αυτό μου έδινε δύναμη να συνεχίσω να υπάρχω… Όταν άρχιζαν να τσακώνονται οι γονείς μου, πήγαινα στο δωμάτιό μου, έβαζα το walkman και ήμουν ασφαλής στο καταφύγιό μου».

Η Ανδρομάχη στο Mad for Greekz: «Δεν είμαι ανταγωνιστική – Θέλω ηρεμία και καλή διάθεση για όλους»

Ο μηχανισμός της επιτυχίας

Όταν η κουβέντα στρέφεται στη διαδικασία της δημιουργίας, ο Φοίβος απορρίπτει τον μύθο του «βασανισμένου καλλιτέχνη». Για τον ίδιο, η μουσική είναι μια δουλειά που απαιτεί συγκέντρωση, μηχανισμό και, πάνω από όλα, θετική ενέργεια: «Έχω βρει τον μηχανισμό εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Αν δεν έχω καλή διάθεση δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Εγώ την αγαπάω τη μουσική και ακούω και μουσική, η οποία είναι μουσική για πάρτι. Έχει πάντοτε θετικό στίχο. Οπότε γενικώς τη μουσική την έχω συνδέσει εγώ με καλές στιγμές… Αλλά εγώ όταν γράφω ένα τραγούδι, έστω και πάρα πολύ πονεμένο, πρέπει να είμαι σε πάρα πολύ καλή διάθεση για να μου έρθουν οι ιδέες».

Από την αυτοδιδασκαλία στο στούντιο

Η μετάβαση από τον ακροατή στον δημιουργό έγινε μέσα από την τριβή και τις «άπειρες ώρες» μέσα στα στούντιο. Ο Φοίβος περιγράφει με γλαφυρό τρόπο πώς κατέληξε να αναλαμβάνει ο ίδιος κάθε πτυχή της παραγωγής, επειδή, όπως χαρακτηριστικά λέει, «αρρώσταινε» όταν το αποτέλεσμα δεν ήταν ακριβώς όπως το είχε στο μυαλό του: «Δεν μπορούσε να μου κάνει διαφορετική τσαλκάτζα. Κάθε λεπτομέρεια έπρεπε να ήταν ακριβώς όπως είναι στο μυαλό μου, γιατί μετά είχα αλλεργία. Δεν μπορούσα να ηρεμήσω. Γι αυτό και πολλές φορές είναι αυτό που μου λες ότι μπορεί να ακούσεις έναν τραγουδιστή σε διάφορα άλλα κομμάτια, αλλά όταν τον ακούσεις σε δικό μου θα καταλάβεις ότι είναι δικό μου το κομμάτι».

Η κατάρρευση της μουσικής αξίας στην ψηφιακή εποχή

Ο Φοίβος εκφράζει τον έντονο προβληματισμό του για το πώς η εύκολη πρόσβαση στη μουσική μέσω του διαδικτύου έχει αλλοιώσει τη σχέση του κοινού με το έργο τέχνης. Η μουσική, από «πρωταγωνιστής» της ζωής μας, έχει γίνει πλέον «υπόκρουση»: «Τότε έδινες τα 25 σου ευρώ για έναν συγκεκριμένο καλλιτέχνη… Εκτιμούσες και επένδυες. Τώρα δίνεις τα 25 ευρώ, δεν ξέρω πόσο δίνεις, στο Spotify. Για όλους. Άρα δεν εκτιμάς συγκεκριμένα κανέναν. Εκτιμάς ένα χάος, μια playlist. Έχασε τη μαγεία και έγινε δεδομένη. Έγινε σαν το οξυγόνο η μουσική πλέον. Δεν το εκτιμάμε».

Παρά τις αλλαγές στην αγορά, ο δημιουργός παραμένει ενεργός και δημιουργικός. Αναφορικά με το κύμα διασκευών των παλαιότερων επιτυχιών του, δηλώνει ανοιχτός και θετικός, επιτρέποντας στους νέους καλλιτέχνες να δώσουν μια δεύτερη ζωή στα τραγούδια του: «Εγώ είμαι πολύ, ας το πούμε σε εισαγωγικά, δημοκρατικός σε αυτά. Σπάνια έχω αρνηθεί να δώσω άδεια. Όποιος μου ζητάει άδεια, τη δίνω. Δίνω τόσο πολύ που ο φίλος μας μου έβαλε χέρι. Μου λέει ‘σταμάτα τις άδειες. Όταν σου ζητάνε άδεια, θα τους δίνεις το τηλέφωνό μου. Θα συνεννοούμαι εγώ από εδώ και πέρα’».

Το βλέμμα στο μέλλον και η διεθνής πορεία

Κλείνοντας, ο Φοίβος αποκαλύπτει ότι η δημιουργική του δραστηριότητα δεν περιορίζεται εντός συνόρων, καθώς η παρουσία του στο εξωτερικό, και ειδικά στη Σερβία, είναι πιο έντονη από ποτέ, σε μια αγορά που διατηρεί ακόμα τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά: «Στη Σερβία έχω πολλούς καλλιτέχνες. Πηγαίνω συνέχεια και κάνουμε πολύ ωραία πράγματα… Εκεί είναι άλλη η αγορά, είναι άλλα τα πράγματα. Τελείως διαφορετική η μουσική εκεί, είναι ακόμη σε καλύτερο επίπεδο ακόμη, ναι. Αλλά τους λέω: ‘μην είστε σίγουροι. Θα κρατήσει. Σας έρχεται’».

Παρά την απαισιοδοξία του για την τεχνολογική «ευκολία» και το φαινόμενο της Τεχνητής Νοημοσύνης, ο Φοίβος παραμένει ένας ακούραστος εργάτης της τέχνης, δηλώνοντας «boomer» στην επιμονή του να αγοράζει και να ακούει ολόκληρα άλμπουμ, προσπαθώντας να διατηρήσει ζωντανή τη μαγεία της πραγματικής μουσικής ακρόασης.