Έφυγε σήμερα τα ξημερώματα από τη ζωή, πλήρης ημερών, ο Κώστας Μπακογιάννης, ο άνθρωπος που χάρισε τη φωνή και την κιθάρα του σε μια ολόκληρη εποχή της πατρινής διασκέδασης.

Ο Κώστας Μπακογιάννης δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος μουσικός. Ήταν ένας άνθρωπος που έζησε έναν ολόκληρο αιώνα με αξιοπρέπεια, δημιουργία και αστείρευτη αγάπη για τη μουσική. Μέχρι τα βαθιά του γεράματα παρέμενε δραστήριος, δημιουργικός και αισιόδοξος, αποδεικνύοντας καθημερινά ότι η ηλικία δεν αποτελεί εμπόδιο όταν υπάρχει πάθος για την τέχνη.

Ακόμη και στα 95 του χρόνια μπήκε ξανά στο στούντιο ηχογράφησης, ολοκληρώνοντας έναν νέο δίσκο με αγαπημένες ρομάντζες, επιβεβαιώνοντας ότι η σχέση του με το τραγούδι δεν επρόκειτο να λυθεί ποτέ. Έτσι θα τον θυμάται η Πάτρα: με μια κιθάρα στα χέρια, ένα χαμόγελο στα χείλη και μια ανεξάντλητη διάθεση να προσφέρει.

Ο σπουδαίος Πατρινός κιθαρωδός έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 100 ετών, κλείνοντας έναν ιστορικό κύκλο που ταυτίστηκε με τη χρυσή εποχή της νυχτερινής διασκέδασης της πόλης. Με τη χαρακτηριστική φωνή του, την κιθάρα του και την ξεχωριστή σκηνική του παρουσία διασκέδασε γενιές Πατρινών, γράφοντας τη δική του ξεχωριστή σελίδα στην πολιτιστική ιστορία της Αχαΐας.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1940 έως και τις αρχές της δεκαετίας του 1960 πρωταγωνίστησε στα μεγαλύτερα και πιο ιστορικά κέντρα της Πάτρας, αλλά και του Αιγίου, του Πύργου, της Αμαλιάδας, της Ναυπάκτου, του Μεσολογγίου και του Αγρινίου.

Το όνομά του ταυτίστηκε με χώρους που έγραψαν ιστορία, όπως το Τζάκι, το Λίντο, τα Αστέρια, η Παριζιάνα, η Εξέδρα, η Αμαπόλα, η Γρανάδα, το Χρυσό Βαρέλι, η Παλιά Πάτρα και τόσα ακόμη κέντρα που αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη εποχή.

Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥ ΠΑΝΟΥ

Ξεχωριστό κεφάλαιο στην πορεία του αποτέλεσε η συνεργασία του με τη νεαρή τότε Πολυτίμη Κολιοπάνου, τη μετέπειτα μεγάλη Πόλυ Πάνου. Ο ίδιος θυμόταν πάντοτε με συγκίνηση τη σεμνή και χαρισματική κοπέλα που όλοι διέκριναν πως προοριζόταν για σπουδαία καριέρα, πριν ακόμη την ανακαλύψει ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και της δώσει το όνομα με το οποίο έμεινε στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.

Ο Κώστας Μπακογιάννης υπήρξε όμως και ένας πραγματικός αγωνιστής της ζωής. Παιδί ακόμη, στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, ξυπνούσε πριν ακόμη χαράξει για να μοιράσει τον «Τηλέγραφο», τη μετέπειτα «Πελοπόννησο», συμβάλλοντας με τον δικό του τρόπο στην επιβίωση της οικογένειάς του. Δεν ξέχασε ποτέ εκείνα τα δύσκολα χρόνια και μέχρι το τέλος της ζωής του παρέμεινε πιστός αναγνώστης της εφημερίδας, την οποία θεωρούσε καθημερινό σύντροφο.

Με ήθος, ευγένεια, σεμνότητα και αγάπη για τον άνθρωπο, δεν επιδίωξε ποτέ τη δημοσιότητα. Άφησε το έργο, τη συνέπεια και τη διαδρομή του να μιλούν γι’ αυτόν.

Για όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν, δεν ήταν μόνο ένας εξαιρετικός μουσικός, αλλά ένας άνθρωπος με αρχές, αξιοπρέπεια και σπάνια ποιότητα χαρακτήρα.

Σεπτέμβριος 1952, Γλυφάδα στου «Μέμου»: Δήμος -ντραμς, Κ. Μπακογιάννης -κιθάρα, Ν. Αμάραντος -ακορντεόν, Χαλκιόπουλος -μπουζούκι, Πόλυ Πάνου -τραγούδι, Κ. Μεσίνης -μπουζούκι

Η απώλειά του σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για την πατρινή μουσική σκηνή. Οι μελωδίες του, οι αναμνήσεις του και οι αφηγήσεις του θα συνεχίσουν να αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για την πολιτιστική ιστορία της πόλης και θα θυμίζουν στις νεότερες γενιές έναν άνθρωπο που υπηρέτησε τη μουσική με αγάπη, συνέπεια και ψυχή.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί σήμερα, Σάββατο, στις 5 το απόγευμα, στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πατρών, όπου συγγενείς, φίλοι, συνεργάτες και πλήθος ανθρώπων που τον γνώρισαν και τον αγάπησαν θα του απευθύνουν το τελευταίο αντίο.